Realisation.

Even (keihard) stopgezet worden en dan weer uit moeten zoeken hoe je weer vooruit komt. Nooit leuk. Verschrikkelijk, kun je het misschien zelfs noemen. Toch lijkt het er steeds meer op dat het erbij hoort, dat het moet gebeuren.
Je gaat de dingen namelijk nét iets anders zien. Je leert jezelf weer een klein stukje meer kennen en realiseert je dingen over jezelf die je onbewust eigenlijk al wist maar niet (wilde) accepteren, benoemen, geloven, realiseren. Maar na die realisatie worden veel dingen gewoon weer een stuk makkelijker.
Deze week heb ik zo'n realisatie gehad.
Nadat een leraar me voor een les onnodig hard gepushed had, iets wat voor mij absoluut niet werkt, was ik compleet de weg kwijt. Ik blockte volledig. (niet echt handig als je een creatieve opleiding volgt) Na een hele dag van afleiding sloeg de paniek toen ik eindelijk alleen was goed toe. Een flinke huilbui over alles wat me dwars zat en grote twijfels over mezelf kwamen met grote golven naar boven. Een van de grootste twijfels was die over mijn ideeën.
Het duurt bij mij altijd heel lang voordat ik voor een opdracht een concreet idee heb. En meestal komen mijn ideeën van een idee van iemand anders, waar ik dat fijn op voortbouw.
Ben ik dan wel geschikt voor dit hele gedoe? Kan ik dit wel?
Maar in een goed gesprek met mijn moeder de volgende dag, vroeg mijn moeder me: "Maar Winnie, wil jij überhaupt wel de ideeën bedenker zijn? Is dat een onderdeel van je droombaan? Misschien ben jij gewoon de ideeën uitvoerder. Dat kan toch ook? Niets mis mee." En dat was hem. De realisatie.

Het enige probleem is dat het bij dit soort opleidingen grotendeels gaat om het bedenken van originele ideeën. Maar ik hoef me helemaal niet te schamen als ik iemand anders nodig heb om op mijn idee te komen. Voor mij, en wat ik later wil doen, is het maken van en het eindresultaat een stuk belangrijker.
Deze realisatie heeft me zoveel rust gegeven. Alsof is een soort spanning kwijt ben.

Zo zijn vervelende gebeurtenissen meestal toch érgens goed voor.

Have a nice life,
Xoxo
Winnie