Doubt.

De twijfel aan jezelf, en alles wat je doet.
Verschrikkelijk.
Bij alles wat ik me bedenk, alles wat ik zeg, alles wat ik doe, slaat de twijfel toe.
Is dit wat ik wil? Kan ik dit wel? Ben ik hier wel voor geschikt?
Verschrikkelijk.

Gelukkig ben ik daar nu grotendeels voorbij. Mijn verdwaalde en eenzame gevoel begint langzaam weg te vagen en ik begin mijn weg weer te vinden. De opdrachten op school beginnen langzaam weer vorm te krijgen. Ik krijg thuis weer steeds meer gedaan, in plaats van miserable op mijn bed liggen.

Dit soort periodes zijn alles behalve prettig. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk afleiding te zoeken in dingen waarvan ik weet dat ik ze fijn vind.
Bij mij is dit vooral muziek en Pinterest.
Spotify is voor mij altijd al heilig, maar in dit soort periodes nog veel meer. Alle muziek en bands waarvan ik me ook maar een beetje goed ga voelen, worden in een grote Playlist gegooit (416 nummers in totaal) en op alle momenten die ik kan vinden word deze gedraaid. Zachtjes op de achtergrond onder de lessen of keihard op mijn kamer. Hoe fijne liedjes je toch zo blij kunnen maken blijft me verassen. Voor mij is ook Pinterest een plek waar ik graag naartoe ren voor comfort. Mooie, inspirerende, creatieve afbeeldingen bekijken en de fijnste eruit filteren en bewaren op je eigen borden is voor mij heel rustgevend. Ik kan uren achter elkaar over de site struinen en versteld staan van de prettige dingen die deze site te bieden heeft. Ook af en toe door mijn eigen borden kijken is heel fijn. Mezelf een klein schouderklopje geven voor mijn goede smaak en inspirerende pins. Heerlijk.

Zo ben ik langzaam maar zeker uit een zee van twijfels aan het ontsnappen. Heel veel muziek, fijne plaatjes en goede gesprekken met mijn moeder.
En dan weet ik dat ik er uiteindelijk wel weer bovenop kom, want ik heb nog zo veel om over te dromen en naar uit te kijken.

Have a nice life,
Xoxo
Winnie.

Realisation.

Even (keihard) stopgezet worden en dan weer uit moeten zoeken hoe je weer vooruit komt. Nooit leuk. Verschrikkelijk, kun je het misschien zelfs noemen. Toch lijkt het er steeds meer op dat het erbij hoort, dat het moet gebeuren.
Je gaat de dingen namelijk nét iets anders zien. Je leert jezelf weer een klein stukje meer kennen en realiseert je dingen over jezelf die je onbewust eigenlijk al wist maar niet (wilde) accepteren, benoemen, geloven, realiseren. Maar na die realisatie worden veel dingen gewoon weer een stuk makkelijker.
Deze week heb ik zo'n realisatie gehad.
Nadat een leraar me voor een les onnodig hard gepushed had, iets wat voor mij absoluut niet werkt, was ik compleet de weg kwijt. Ik blockte volledig. (niet echt handig als je een creatieve opleiding volgt) Na een hele dag van afleiding sloeg de paniek toen ik eindelijk alleen was goed toe. Een flinke huilbui over alles wat me dwars zat en grote twijfels over mezelf kwamen met grote golven naar boven. Een van de grootste twijfels was die over mijn ideeën.
Het duurt bij mij altijd heel lang voordat ik voor een opdracht een concreet idee heb. En meestal komen mijn ideeën van een idee van iemand anders, waar ik dat fijn op voortbouw.
Ben ik dan wel geschikt voor dit hele gedoe? Kan ik dit wel?
Maar in een goed gesprek met mijn moeder de volgende dag, vroeg mijn moeder me: "Maar Winnie, wil jij überhaupt wel de ideeën bedenker zijn? Is dat een onderdeel van je droombaan? Misschien ben jij gewoon de ideeën uitvoerder. Dat kan toch ook? Niets mis mee." En dat was hem. De realisatie.

Het enige probleem is dat het bij dit soort opleidingen grotendeels gaat om het bedenken van originele ideeën. Maar ik hoef me helemaal niet te schamen als ik iemand anders nodig heb om op mijn idee te komen. Voor mij, en wat ik later wil doen, is het maken van en het eindresultaat een stuk belangrijker.
Deze realisatie heeft me zoveel rust gegeven. Alsof is een soort spanning kwijt ben.

Zo zijn vervelende gebeurtenissen meestal toch érgens goed voor.

Have a nice life,
Xoxo
Winnie